Shkruan: Basri Beka
Spektakli mund të jetë argëtim. Inxhinierimi kulturor nuk është.
BIG BROTHER i Klan Kosovës e ka kaluar vijën. Kur një reality-show shndërrohet në platformë për mesazh ideologjik, nuk është më “rrëfim personal” i një banori — është transmetim publik me përgjegjësi publike.
Askush nuk ka problem me besimin privat të kujtdo. Secili njeri është i lirë të besojë, të falet, të agjërojë apo të vishet si të dojë në jetën e vet. Por televizioni kombëtar nuk është dhomë personale. Ai formëson norma shoqërore, veçanërisht te të rinjtë që e konsumojnë çdo natë si model sjelljeje.
Produksioni vendos rregulla për fjalorin, sjelljen, diskriminimin, bullizmin — pra pranon vetë që përmbajtja e transmetuar ndikon shoqërinë. Atëherë pse nuk vendos standard edhe për mos-promovimin e ideologjive?
Shamia nuk është thjesht copë pëlhure kur paraqitet si detyrim moral, si “shpëtim”, si presion i brendshëm për faj dhe dënim personal. Kjo është narrativë ideologjike. Dhe kur serviret në prime-time si rrugë e duhur, ajo bëhet propagim kulturor, jo zgjedhje individuale.
Kultura shqiptare historikisht është sekulare, qytetare dhe identitare — feja ka qenë private, jo model publik imponues. Ne nuk kemi luftuar për një shoqëri të hapur që televizioni të na importojë modele shoqërore regresive si progres.
Shoqëria evoluon kur rrit lirinë individuale, jo kur normalizon presionin moral mbi vajzat e reja për mënyrën si duhet të duken që të jenë “të mira”.
Klan Kosova ka të drejtë të bëjë spektakël për audiencë. Por nuk ka të drejtë të përdorë audiencën për edukim ideologjik. Publiku nuk është laborator social.
Prandaj kërkohet përgjegjësi editoriale: ose është reality-show argëtues, ose është platformë ideologjike. Të dyja bashkë nuk shkojnë.
Nëse standardet ekzistojnë për diskriminim, duhet të ekzistojnë edhe për propagim.
https://www.facebook.com/share/1AvmMW4y4A/?mibextid=wwXIfr
